ما آزموده​ایم در این شهر بخت خویش    

بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش

از بس که دست می​گزم و آه می​کشم    

آتش زدم چو گل به تن لخت لخت خویش

دوشم ز بلبلی چه خوش آمد که می​سرود         

گل گوش پهن کرده ز شاخ درخت خویش

کای دل تو شاد باش که آن یار تندخو        

بسیار تندروی نشیند ز بخت خویش

خواهی که سخت و سست جهان بر تو بگذرد   

بگذر ز عهد سست و سخن​های سخت خویش

وقت است کز فراق تو و سوز اندرون   

آتش درافکنم به همه رخت و پخت خویش

ای حافظ ار مراد میسر شدی مدام         

جمشید نیز دور نماندی ز تخت خویش