.
چه اندازه غمگینم. چه اندازه دوست دارم محو شوم مدتی و دیگر نباشم. چه اندازه دلم برای مامان و بغلش تنگ است. چه اندازه دوست داشتم زمان میایستاد. چه اندازه دوست داشتم...
+ نوشته شده در جمعه هشتم آبان ۱۳۹۴ ساعت 3:20 توسط لیلی
|
همین طورهاست که مدام باید نوشت، قمار است این کار، برد هم ندارد، ولی چارهای هم جز همین چیدن و باز چیدن نیستخانه روشنان - هوشنگ گلشیری
پیوندهای روزانه
نوشتههای پیشین
- آبان ۱۴۰۰
- تیر ۱۴۰۰
- آذر ۱۳۹۹
- اردیبهشت ۱۳۹۹
- فروردین ۱۳۹۹
- اسفند ۱۳۹۸
- بهمن ۱۳۹۸
- شهریور ۱۳۹۸
- تیر ۱۳۹۸
- فروردین ۱۳۹۸
- بهمن ۱۳۹۷
- آذر ۱۳۹۷
- شهریور ۱۳۹۷
- تیر ۱۳۹۷
- خرداد ۱۳۹۷
- اردیبهشت ۱۳۹۷
- دی ۱۳۹۶
- آذر ۱۳۹۶
- آبان ۱۳۹۶
- مهر ۱۳۹۶
- شهریور ۱۳۹۶
- مرداد ۱۳۹۶
- تیر ۱۳۹۶
- خرداد ۱۳۹۶
- اردیبهشت ۱۳۹۶
- فروردین ۱۳۹۶
- اسفند ۱۳۹۵
- بهمن ۱۳۹۵
- دی ۱۳۹۵
- آذر ۱۳۹۵
- آبان ۱۳۹۵
- مهر ۱۳۹۵
- شهریور ۱۳۹۵
- مرداد ۱۳۹۵
- تیر ۱۳۹۵
- خرداد ۱۳۹۵
- آرشيو